تولّد اين بزرگوار در سنهء 1294 در شهرستان مقدس قم واقع شد و شصت و پنجسال زندگى را با زهد و تقوى و خوف از خدا و اشتغال كامل به علم و فضيلت گذرانيد و در شب 23 ذى الحجة الحرام سنهء 1359 قمرى در نجف اشرف دار فانى را وداع فرمود و پائين پاى استاد بزرگوار و محبوبش مرحوم محدّث نورى مدفون گرديد چنان كه مرحوم آية اللّه بزرگ آقاى سيد ابو الحسن اصفهانى قدّس سرّه الشريف بر جنازهءاش نماز خواندند . آن بزرگوار عالمى نمونه و محدّثى برجسته و سخت با اخلاص بوده و به مدارج رفيعهء زهد و تقوى دست يافته بوده است . در ايام توقفشان در مشهد مقدس گروهى از محصلين علوم دينيه از وى خواستند كه درس اخلاق بگويد و ايشان پذيرفتند و در مدرسهء ميرزا جعفر در جوار بقعهء شريفهء حضرت رضا عليه السّلام شروع به درس اخلاق كردند طلاب محضر شريف او را غنيمت شمرده نزديك هزار نفر در محضر شريفش شركت مىكردند و افادات آن عالم جليل القدر حدود سه ساعت طول مىكشيد و حاضرات با توجّه و شوق كامل و بدون احساس ملال و خستگى در طول اين مدّت گوش به سخنان و بيانات شريف او ميدادند . و از عادات او اين بود كه روايات را به سلسله سند ميخواند و اين بخاطر احتياطى بود كه در نقل روايات مىفرمود . « 1 » روز يكم جمادى الأولى سنهء 1411 قمرى با حضرت آية اللّه العظمى گلپايگانى صحبت مىشد كه اجازهء روائى و نقل حديث را كه به اشخاص مىدهند مسلسل نيست و اسامى مشايخ روائى خودشان و نيز علماى طبقات بالا را ندارد و اكنون به صورتى نوشته بشود كه حاوى ذكر سلسلهء مشايخ باشد . و بنده عرض

--> ( 1 ) مقدمهء الانوار البهيّة .